We vertelden voor het eerst echt iemand dat je op weg bent. Dat je al 10 weekjes in mijn buik verblijft.

We konden ook niet veel anders, want we gingen samen kamperen met tante Lies en Nonkel Bert en ik ben nog steeds zoooo moe…

Alle boeken en apps vertellen me dat de symptomen nu wel beter zullen worden, maar ik ben nog steeds uitgeput, misselijk en duizelig. Ik kan steeds minder smaken verdragen en het gebeurt steeds vaker dat alles er weer uit ligt.

Gelukkig krijg ik je nog steeds om de 2 weken te zien en blijf jij mooi en sterk groeien! Het begint stilaan door te dringen dat ik opnieuw zwanger ben, ook al zeg ik nog steeds elke dag ‘allé, dat ik nu weer zwanger ben zeg!’.

Af en toe steekt ook wat twijfel de kop op; ‘zijn wij hier wel klaar voor?’ ‘Kan mijn lichaam dit wel aan?’ Maar geen haar op ons hoofd die er aan denkt om afscheid te nemen van je!

Blijf nog waar wat zitten daar, al worden de volgende 28 weken even zwaar, ik moet en zal ze uitzitten, want willen jou zo graag ontmoeten!

Lieve schat,

Wij houden van jou!

Liefs,

Mama en papa


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *