Zover ben ik al en zolang moeten we nog gaan.

Bij je zus hadden we net de bevestiging gekregen dat ze haar plaatsje had ingenomen in mijn buik en niet ergens was blijven steken. Niets dan opluchting.

Bij jou is er zo veel minder twijfel en bezorgdheid. Ik zag je hartje al kloppen, ik weet dat ook jij je plaatsje gevonden hebt in mijn buik, heel erg stiekem, zonder dat wij van iets wisten.

Maar nu we weten wat het is om te houden van een baby, ben ik zoveel angstiger. Ik weet wat er fout kan gaan.

Ik ben zo bang om bij de volgende controle een bezorgde blik te zien, om dan te horen dat het niet goed is. Dat je hartje er niet meer is.

Oh lieve schat, wat ben je nog klein en fragiel. Wat ben je een verrassing voor ons, maar wat wil ik je graag ontmoeten.

Gelukkig weten de dokters nu dat het opnieuw een moeilijke zwangerschap zal worden en staan ze nu al klaar voor mij, voor jou, voor ons. We zullen zo goed gevolgd worden, elke 2 weken krijg ik je te zien. Er worden nu al plannen opgemaakt om ons zover mogelijk te brengen, om je hopelijk wat langer te laten zitten dan je grote zus.

En we proberen positief te blijven, zoals altijd.

Ik geloof in jou, kleine sprot. Jij kan dit. Wij kunnen dit samen. Blijf nog maar een week of 30 lekker zitten, flink groeien.

Liefs,

Mama


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *