Toen ik thuis zat omdat mijn arts en psycholoog vonden dat ik aan een vorm van post-partum depressie leed, kon ik hier niet over schrijven. Het was me te confronterend. Het zou betekenen dat ik het moest toegeven aan mezelf en dat kon ik niet, dat zou willen zeggen dat ik er mee akkoord was, en dat was ik absoluut niet. Akkoord, ik zat niet lekker in m’n vel en er klopte zeker en vast iets niet. Maar dit kon toch geen post-natale depressie zijn? Ik hou van mijn kind en ik zou haar nooit iets aan doen!

Wat is Post Partum Depressie(PPD) of Post Partum Anxiety(PPA)?

Om dit uit te kunnen leggen, moet ik eerst even opsommen wat zo’n PPD nu precies zou inhouden. Om het in mijn eigen woorden te zeggen, komt het hier op neer;

Na de bevalling razen er ongelooflijk veel hormonen door je heen (ik noem dat het hormonenmonster) waardoor je soms erg neerslachtige gevoelens kan hebben. Volkomen normaal, de meeste nieuwe ouders maken dit mee! Maar wanneer deze gevoelens blijven hangen en dan zeggen ze ‘langer dan 2 weken‘, dan kun je beginnen spreken van een postnatale depressie.

Maar soms ben je je niet bewust van die ‘negatieve’ gevoelens, of vind je jouw gevoelens niet echt onder de noemer ‘negatief’ vallen. Ik las na een maand of 5 een comic over PPD en plots besefte ik dat ik wel zo’n gedachten had! Dingen zoals;

‘Wat als ik hier nu van de trap val met Clara in mijn armen? Of als ik haar laat vallen en ze is dood? Of ze stopt plots met ademen, hoe moet ik dat weten als ik zelf lig te slapen?’

Die ontnamen mij het plezier van het moederschap, mijn slaap, mijn sociale leven en zoveel meer.

Ik had geregeld huilbuien en kreeg last van paniek aanvallen.

Dus toen Clara eindelijk naar de crèche mocht, was ik op. Ik kon niet meer ‘recht’ nadenken en die paniekaanvallen werden steeds erger. Ik had even tijd nodig om te bekomen en wat anderen daar van dachten, daar kon ik mij even niets van aan trekken.

Drie maanden lang ‘werkte’ ik aan mezelf door naar de psycholoog te gaan en te rusten. Veeeeeel te rusten. En geleidelijk aan verminderden de paniekaanvallen en kon ik ‘leren’ genieten van het moederschap.

Maar mijn sociale leven leed er nog steeds onder, dus toen ik me eindelijk klaar voelde om te gaan werken, luchtte dat ongelooflijk op. Tom probeerde me te pushen om weer buiten te komen door telkens voor te stellen dat ik naar de scouts zou gaan ipv hij en dat ik een hobby buiten huis moest zoeken en geleidelijk aan voel ik me mezelf weer.

NU, zo’n 6 weken nadat ik terug aan het werk ging, besef ik dat ik nog steeds niet akkoord ben met de noemer Post Partum Depressie, ik geloof niet dat ik aan de ‘voorwaarden‘ voldeed. Door een instagramstory van een Amerikaanse blogster @loud_momma leerde ik dat er ook zoiets is als Post Partum Anxiety.

Angsten, dat is wat ik had, geen depressie.

En bovendien ben ik er nog steeds van overtuigd dat, moest ik een ‘normale’ zwangerschap en bevalling hebben gehad en Clara geen hartproblemen had en niet in de couveuse moest, dat ik die angsten NIET zou gehad hebben.

Het volledige verhaal van mij en Clara kun je lezen op luiergeurenmaneschijn.be

Twijfel jij ook of je aan PPD of PPA lijdt, praat eens met je huisarts, de vroedvrouw of een psycholoog. Of gewoon een vriendin, vriend, zus, moeder,… Informeer op het internet en volg je gevoel, het is echt geen schande, ook al zul je dat eerst wel denken.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *