…dan bloed mijn hart een beetje.

Ik ben een trotse mama. Een hele trotse mama.

Clara krijgt van ons alle tijd die ze nodig heeft om te kunnen wat moet of wil kunnen. Laat andere mensen maar zeggen wat ze willen! (‘Oei, loopt ze nog niet?’)

Ik ben niet zo’n grote fan van de ‘baby-fase’, waar ze wel schattig zijn, maar niets doen. Geef mij maar het zien groeien, het zien ontwikkelen, het zien ontdekken.

En toch, en toch…

Telkens ze weer NET dat ‘stapje’ vooruit gaat, vervult het me met trots… en weemoed.

Want mijn lieve, kleine, sterke meid, zal nooit meer zo klein zijn zoals ze geweest is.

En voor we het weten, zijn ze groot en wij oud!

Maar elke fase heeft zijn charme, toch. Toch?!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *