Opinie:

Niemand zou je mogen verplichten wat te doen, ook niet als het op borstvoeding aankomt. Als jij echt niet wil of kan, dan hoef je daar helemaal niet mee inzitten!

Maar als je twijfelt of het toch overweegt, vraag alsjeblief eerst info aan een lactatiekundige! Als die je niet kunnen overtuigen dat borstvoeding echt wel de beste melk is voor je baby en je ziet het nog steeds niet zitten om te proberen, dan is dat best ok. Maar geef het toch niet op vooraleer je begonnen bent hé.

Dan heb je toch je best gedaan!

Lactatiekundige en vroedvrouwen vind je zowel in het ziekenhuis, als op zelfstandige basis (al ben ik meer voorstander van die laatste) en je ziekenfonds betaalt een heleboel consultaties voor je, dus waarom niet, toch?

Zoek je een lactatiekundige/vroedvrouw in de regio van Brugge of Oostende? In De Oever kunnen ze je zeker helpen!

De ochtend na de bevalling.

‘S ochtends kwamen ze me eindelijk verlossen van die blaassonde, eindelijk kon ik weer uit bed zonder hulp. Uiteraard ging ik eerst naar Clara, maar na 10 minuten staren, besefte ik dat ik daar helemaal niets kon doen, toch niet voor haar.

Dus ging ik terug naar mijn kamer en probeerde ik te genieten van mijn eerste LEKKERE ontbijt in maanden. (Mmmmm, kellogs!) Nog eens douchen, zelf naar de wc gaan, mijn haar kunnen drogen en een crèmepje aan mijn gezicht, oef.

Za-lig.

Maar wacht eens…

…’is er niet iets waarom ik niet zo zou mogen genieten?‘ Aja, want je dochter ligt daar in een terrarium en jij staat hier van een douche te genieten! BAH hormonen. Tweede huilbui.

Dat iets wat me vaak overviel eigenlijk, dat ‘mag-ik-wel-vrolijk-zijn’ gevoel. Als Tom en ik even een intiem en vrolijk momentje hadden, werd ik overmand door het gevoel dat dit te gemakkelijk was. Precies of ik haar zou kunnen vergeten, dat Tom en ik ook gewoon naar huis konden zonder haar en dat ons leven ‘gewoon‘ verder zou gaan. Het werd mijn ergste nachtmerrie!

Ik voelde me zo schuldig, ik wou direct terug aan haar couveuse gaan staan!

Maar ik moest me eerst ‘melken’, want dat is ook belangrijk.

Alleen lukte me dat nog steeds niet! Bovendien deed het nog steeds pijn, en ‘dat zou nu toch niet meer mogen‘ volgens de vroedvrouwen.

Ze staken het op mijn vochtophopingen (zwangerschapsvergiftiging, remember?) en besloten me elektrisch te laten kolven.

Raar maar waar, ik kreeg er onmiddellijk 1 druppel uit met die kolf!

Eén schele druppel, die ik nog niet eens naar Clara kon brengen, want het was te klein om op te zuigen met een spuitje. #frustrerend!

Zo kroop de tijd vooruit, van Clara naar de kolf en terug, en ik werd steeds meer en meer gefrustreerd over dat ene belachelijke druppeltje melk!

Die avond ging Tom voor het eerst naar huis…

…maar hij beloofde me te facetimen wanneer ik maar wou! (Ik had beter moeten weten, die jongen slaapt overal en overal door. 🙄) Opnieuw een nacht waarbij ik om de 3 uur wakker moest worden om te kolven. Ik kon er maar beter aan wennen, dit is nu mijn leven.

Tegen de ochtend was mijn melkproductie nog niets opgeschoten, meer nog, ik had het gevoel dat het achteruit ging! Maar ik wou het zo graag, dat ik toch durfde vragen aan de vroedvrouwen of er iets met mij scheelde, of dat ik misschien iets verkeerd deed?

Na even zoeken, bleek dat de kolf die ze me gegeven hadden wel een goede kolf was, maar niet voor mij. Mijn borsten kenden hun toeschietreflex nog niet, en deze kolf was niet geschikt om deze op te wekken. Dus kreeg ik een andere, de Medela Symphony. Klinkt al meteen wat vrolijker!

En hup, direct 3 druppels!

Hoera! Ware euforie!

Voor de eerste keer kon ik mijn kleine meid wat melk brengen.

Drie druppels in een spuitje. Hilarisch!

Daarna weer van hetzelfde, van Clara naar de kolf en terug, maar deze keer met een spuitje melk in handen.

Hier moet ik Tom toch wat credits geven hoor…

…want ik was echt niet aangenaam als ik moest kolven.

Precies of ik alle hormonen plots voelde razen door mijn lijf, alles werd irritant en lastig en het huilen was nooit veraf als ik aan die machine hing. En hij pikte dat allemaal. Ik zag wel dat hij het er ook moeilijk mee had, en ik verontschuldigde me steeds wanneer de hormonen weer wegzakten, maar ik kon er echt niet aan doen. Ik werd een echt hormonenmonster.

De derde dag…

…merkte ik dat de vroedvrouwen zich steeds vaker kwamen ‘moeien’. Niet echt moeien, maar ze waren precies meer geïnteresseerd dan anders naar hoeveel melk ik nu had.

Al zeker een halve milliliter nu!’ Zei ik trots.

Bezorgde blikken.

Af en toe kwam er een mooie, oudere vroedvrouw praten met me. Ik besefte dat ze dachten dat het iets psychologisch was, en dat ik geen melk zou maken, niet alleen omdat mijn lichaam nog steeds ziek was (zwangerschapsvergiftiging) maar ook omdat mijn hoofd er nog niet naar stond.

LAP. Daar is die frustratie weer. Ze gaven me tips, dat ik naar een foto van Clara moest kijken, (maar daar had ik niets aan, want ik kon me niet inbeelden dat ik voor haar zorgde, aangezien ik dat nog niet kunnen doen had), naast haar couveuse kon kolven (met al die mensen daar?!), mijn ogen moest dicht doen en denken aan haar (zelfde probleem als met de foto),…. Niets hielp!

Maar toen gebeurde het! Ik was zodanig met mijn gsm bezig (jaja, een klein beetje verslaafd.) dat ik er niet aan dacht dat ik aan het kolven was en toen ik terug keek, had ik zowaar 2ml! 2 hele milliliters hé! Hoera! Ik riep breed grijnzend naar Tom ‘KIJK!’, draaide het potje van het borstschild en zette het op de tafel naast me. Super trots was ik!

En toen stootte ik het potje om…

Ow. My. God. Heb ik dat echt net gedaan? Hoe ongelooflijk lomp kun je zijn! Eindelijk maak ik melk voor mijn kleine meid, die eerste melk die zoooooo belangrijk is en ik gooi dat hier over mijn bed.

Je raadt het al, HUILBUI! Maar niet zo maar een huilbui, ik had het even zo gehad met alles en alles was mij even te veel. Ik huilde luid en klagend, en Tom kwam alleen naast me zitten en hield me vast. De verpleging kwam zelfs kijken wat er scheelde, maar Tom stuurde ze weer weg.

Het voelde aan alsof ik wel een uur gehuild had, (het was misschien 5 minuten?) maar het was er uit. Alle pijn en frustratie en tegenslag van de voorbije week was eens losgelaten.

Daarna ging het eigenlijk best vlot…

Elke kolfbeurt had ik meer melk, en elke keer weer was ik trots! Dat heb ik toch maar mooi gedaan hé!

Ze lieten me een nachtje langer blijven dan normaal mag, (3 dagen is echt wel weinig hoor!) en schreven het af op mijn zwangerschapsvergiftiging. Dan toch één voordeel daarvan! Ik ben ze daar nog steeds heel erg dankbaar voor want ik vreesde de dieperik in te gaan, als ik toen naar huis was gegaan. Maar die nacht maakte ik de klik en was ik er klaar voor. Zoveel kon ik Clara hier ook niet zien, en ik keek er naar uit om in mijn eigen bed, bij mijn eigen vent te slapen en te douchen in mijn eigen douche.

Heel even was ik alle borstvoedings- en kolfgedoe vergeten….

…tot ik thuis kwam.

Ik huilde de hele weg naar huis. Zo schuldig voelde ik me, dat mijn lieve schat daar nog lag en ik naar huis ging. Maar het kon niet anders, dat besefte ik wel.

We gingen pizza halen #comfortfood en zetten ons knus in de zetel, dicht bij elkaar, de tranen nog steeds in mijn ogen. Het was zeker al 22-23u toen mijn wekker afging dat ik moest kolven (ja, een wekker, want ik was doodsbang dat ik het zou vergeten) en ik met tegenzin opzoek ging naar mijn machine.

Ik had de dag ervoor al rondgebeld en er voor gezorgd dat we zelf zo’n Symphony in huis hadden, die kon je huren bij de apotheek en Tom was deze gaan ophalen. Half gefrustreerd en vol paniek merkte ik dat het ‘setje’ met het borstschild dat ik mee kreeg van het ziekenhuis niet op deze machine paste. Het is toch exact dezelfde kolf!? 😱

Het was inderdaad dezelfde machine, maar in het ziekenhuis lieten ze een soort van zuigkapjes er in zitten, en bij deze moesten we dat nog aankopen. Maar dat had niemand ons gezegd! Ook niet in de apotheek, en die is nu al gesloten natuurlijk!

Paniek! Grote paniek!

Ik kan toch moeilijk een hele nacht niet kolven? Al dat harde werk om mijn melk op te wekken en dan nu even alles laten vallen, dat gaat toch zomaar niet! Ik moet melk hebben voor als mijn meisje thuis komt, ik moet melk kunnen brengen naar haar morgen!

Dus Tom en ik in de auto, op zoek naar de apotheek van wacht… die blijkbaar sluit om 22u! Wat nu?!

Op dat moment dacht ik echt alleen maar aan melk voor Clara. Het kon me niet deren wat ik voor moest doen, maar ik moest en ik zou kolven die nacht! Al moest ik Tom zijn auto ‘stelen’ (want de mijne stond nog aan het ziekenhuis) om naar het ziekenhuis te rijden en een hele nacht naast Clara te zitten! (Amai, dat zou zo gevaarlijk geweest zijn, zo in paniek achter het stuur kruipen)

Maar Tom was me al lang voor, hij belde de neonatale dienst en legde uit wat er gebeurd was. We mochten direct naar daar gaan om daar te kolven en kregen zo’n  zuigkapje te leen mee. (Maar sssst dat mocht niemand weten!)

De volgende dag konden we de juiste stukken gaan kopen en sindsdien loopt alles best goed. (Je zal nog wel wat andere stoten lezen in andere verhalen, of op instagram)

Epiloog.

Die Medela Symphony was voor mij echt het-van-het. Maar helaas is dat een ‘professionele’ machine en kost die duizenden euro’s om aan te kopen. We betaalden dan ook €200 borg en maandelijks €90 huur. Ik weet niet wat jullie daar van vinden, maar ik vind dat behoorlijk veel. Dus van zodra Clara bij mij kon drinken, en ik zelden nog moest kolven, ging ik op zoek naar een andere. Ik probeerde die van ons ziekenfonds, maar die deed me pijn, en dat zou niet mogen, dus ben ik teruggekeerd naar Medela.

Ik kocht de Medela Freestyle in promotie (Ik geloof dat die momenteel ook in promo staat!) bij bol.com en ook al was dat ook een serieuze investering, ik ben toch blij dat ik het deed. Ik weet niet of ik het hele borstvoedingsverhaal nog steeds zou volhouden zonder mijn kolf.

#6maandenborstvoeding