Vervolg op Clara en het grote ziekenhuis; de aankomst.

De waas van de NICU

Ik vind het moeilijk om over deze periode te schrijven. Niet alleen is het enorm confronterend om het allemaal opnieuw te beleven, maar eens de adrenaline en spanning wat wegviel, is alles een grote waas geworden.

We gingen elke dag op en af naar het grote ziekenhuis. Tom had het gevoel dat we daar maar wat zaten en niets konden doen dus voelde zich nutteloos en ik had het gevoel dat daar zitten zowat het enige was wat ik kon doen voor haar.

Gewoon. Er zijn. Snapje?

10 dagen na de bevalling ging Tom, zoals alle papa’s, opnieuw aan het werk. Voor hem heel een welkome afleiding denk ik, voor mij wat moeilijker.

Plots moest ik er alleen voor zorgen dat ik gekolfd had en aangekleed en gevoed was, om dan uren aan een stuk alleen bij haar te zitten. Ik had steeds vanalles mee om ‘me bezig te houden’. Kruiswoordraadsels, een boek, de nintendo,…

Maar uiteindelijk werd het meestal Clara, mijn gsm en ik.

Ik zorgde ervoor dat ik er nog was als Tom gedaan had met werken, en hij zorgde ervoor dat hij vroeg gedaan had zodat hij haar elke dag nog even kon zien.

Zo vloeiden de dagen over in elkaar, tijdens de week alleen zitten staren naar haar, in het weekend naar een evenwicht zoeken tussen voldoende afleiding voor Tom en voldoende aanwezig zijn voor mij.

En elke dag gebeurde er wel wat noemenswaardig, maar het is zo’n waas van ervaringen dat het moeilijk is om ze op een rijtje te zetten.

Ik herinner mij vooral het verdriet, de verveling, de angst, de frustratie, de liefde… vooral emoties. En hier en daar een uitschieter waarin de herinnering zeer duidelijk en helder naar voor springt.

Geschreven voor Libelle Mama