Eindelijk was ze er, mijn lieve kleine meid.

Het fysieke afzien was grotendeels voorbij, maar de mentale strijd moest nog beginnen.

Zo snel als de tijd gevlogen was tijdens die laatste uren van arbeid, zo traag ging de tijd plots toen ze haar van me weg namen. Daar lig je dan, half naakt op de verlostafel, bibberend van inspanning en kou, zonder baby. Van zodra ik verzorgd was en ze zeker waren dat er niets gescheurd of blijven steken was, mocht ik Clara achterna.

Met bed en al richting de neonatale dienst.

Daar hadden ze al plaats gemaakt zodat ik binnen kon met mijn bed en eindelijk krijg ik mijn kleine wondertje echt te zien. Piepklein was ze, maar toen al prachtig. Ze hangt nog vol slijm en ik moet moeite doen om haar te kunnen zien vanuit mijn bed.

img_0070

De vroedvrouw van dienst (ik ben al weer haar naam vergeten) stelt zich voor en vertelt wat over de dienst, maar het registreert allemaal niet bij mij, ik heb alleen oog voor mijn kleine meid. Maar ik kan ze niet goed zien! Wanneer eindelijk iemand opmerkt dat ik probeer dichter te komen en beter te zien, houden ze Clara wat hoger voor me.

En toen plots, gulp, een scheut melk uit haar mond!

Ze hadden haar al kunstvoeding gegeven! Ik kon wel huilen. Ik wou zo graag borstvoeding geven, maar mijn meid werd al volgegoten met chemische toestanden voor ik er iets over te zeggen had! Ik kreeg een uitleg dat ze moest eten, want zwangerschapsdiabetes en insuline, haar bloedsuikerspiegel op pijl houden, blablabla. 

(Pas op, begrijp me niet verkeerd, achteraf klonk het allemaal zeer logisch en begreep ik het wel. Er is zeker ook niets mis met kunstvoeding als je borstvoeding niet ziet zitten of als het niet lukt.  Maar op dat moment, als een vat vol hormonen en nadat ze zonet mijn dochter hadden weggenomen, was dit even te veel voor me.)

Daar gingen al mijn goede voornemens!

Al mijn research naar hoe aanleggen en naar de natuurlijke maaginhoud van een baby. Mijn hart zonk in mijn schoenen! (Niet dat ik daar al in paste, maar je begrijpt me wel)

Wilt u haar even vasthouden mevrouw?JA DUUUH NATUURLIJK! Mag dat dan?  (Weg borstvoedingszorgen, dat is voor toekomstige Melanie.)

Clara werd met al haar buisjes en alarmen uit haar couveuse gehaald en IN mijn tshirt gestoken. Oef, dat lucht op. Het voelde echt alsof ik op dat moment pas besefte dat ik iets miste.

img_0071

Wat is ze toch ongelooflijk klein!’ Ik was er zo van onder de indruk, dat ik al het andere vergat!

Maar er was geen tijd om echt te genieten, Clara mocht nog niet zo lang uit haar couveuse, anders kreeg ze het koud en ik moest nog terug naar het verloskwartier.

Dus kwamen ze om mij en mijn ziekenhuisbed en rolden ze mij terug naar de arbeidskamer.

Ik moest een douche nemen, maar mocht dat niet alleen of samen met Tom, dat moest met een verpleegster. Dus van zodra ik weer kon rechtstaan van de verdoving, moest ik mij uitkleden en douchen. Dan moet je op zo’n vies stoeltje gaan zitten die in de douche gemonteerd is, bah vies! (Bedenk dan maar eens hoeveel andere vrouwen daar al bloedend op gezeten hebben, JAKKIE!)

Daar sta je dan, in je nakie, te beven, te bloeden, met een blaassonde aan een haakje aan de muur, terwijl een verpleegster je nauwlettend in het oog houdt zodat je niet van je stokje gaat. En toch dringt het hele gebeuren nog niet volledig tot me door.

‘Ben ik nu echt mama?

Precies of ik net een marathon gelopen heb, vol zit van de adrenaline en nog wacht op de uitslag, ook al liep ik als eerste door het lint.

Ik krijg wat ‘privacy’ om mij af te drogen en aan te kleden, al staat de verpleegster aan de andere kant van de deur en moet deze op een kiertje blijven openstaan. Ik moet toegeven, ook al was het awkward as fuck, die douche heeft me wel deugd gedaan. Na 3 dagen in je eigen vuil te liggen en constant ‘bepotelt’ te worden, is het fijn om verse kleren aan te hebben en het gevoel te hebben dat je lichaam weer JOUW lichaam is.

Mevrouw, we zullen je nog even hier houden, je bloeddruk is nog niet oké. Zullen we alvast de borstvoeding opstarten? Je wil toch borstvoeding geven hé?

Ja, ik wil borstvoeding geven. Ook al heb ik de ‘eerste aanleg’ niet kunnen doen, ook al ligt mijn baby nu ergens in een couveuse zonder mij, ook al weet ik niet of het me nog zal lukken, ook al kan ze nog niet bij mij drinken met haar kleine mondje. Ik wil o-zo graag borstvoeding geven, want dat is nu even het enige wat ik kan doen voor haar.

Na al die pijn en bepoteling ‘daar beneden’, was het nu dus tijd voor mijn bovenkant.

Ik mocht mijn borst ontbloten en ze toonden even voor hoe je jezelf kan ‘melken’.

Ik zeg het je, een kind krijgen, het stript je toch even van je waardigheid. Kwestie van alles in perspectief te kunnen zetten, zeker?!

Er wordt geduwd en getrokken aan mijn borsten en tepels en daar komt ABSOLUUT NIETS UIT. NIHIL. NADA. LAP. ‘Dat is normaal mevrouw, met het trauma van uw zwangerschapsvergiftiging en de lange arbeid en al dat vocht en je kindje is hier niet…’ en, en, en. Tientallen redenen waarom ik nog geen melk zou maken, maar geen enkele die mij beter doen voelen. En pijn dat het doet! 20 ‘nipple twisters’ en heel wat ongemakkelijke conversaties (want wat zeg je tegen iemand die je niet kent, maar wel aan je tepels staat te trekken) later, is het welletjes volgens de vroedvrouw en mag ik mijn kleren weer goed steken.

Mijn moeder en zus komen mij lasagne brengen (dat heb ik zo hard gemist!)  en gingen samen met Tom nog eens naar Clara kijken.

Naar MIJN Clara. Zonder mij!

Mijn bloeddruk steeg er zowaar nog meer van, dus mocht ik mee. Wat een vies gevoel wordt dat zeg. Elke keer dat ik haar zie, hou ik een beetje meer van haar. Maar ik mag haar niet meenemen, ik mag haar niet oppakken, ik mag haar niet aanraken wanneer ik wil, ik mag niets. Zo voelt het toch. Ik, als volwassen vrouw (want ik woon toch alleen en ik ga werken en ik ben zonet mama geworden, ja toch?) heb niet eens te beslissen of ik eerst een douche neem, of wat mijn dochter aan krijgt van kledij, of wat ze gaat eten, of, of…

Pure machteloosheid! MIJN kind, en IK mag niets beslissen.

Maar nog veel erger voelt het, wanneer ik haar weer moet achterlaten. Mijn weerloos, prachtig, fragiel, klein meisje ligt helemaal alleen in een glazen box, maar haar bloeddruk is wel oké. (Mist ze mij dan niet evenveel als ik haar mis?)

Ik mag dan toch naar de materniteit verhuizen,

en ik probeer me comfortabel te maken in een ruimere, mooiere kamer, met een apart kamertje voor het baby bedje. Die er nu niet is. BAH. En de pampers en slabbetjes liggen al klaar voor de baby, die er ook niet is. BAH.

Plots besef ik dat hier nergens plaats is voor Tom! Het is ondertussen een uur of tien en ik ben stikkapot, maar ze zullen mij hier nu toch nog niet helemaal alleen laten zeker? Moet ik nu echt ‘rusten’ en slapen, helemaal in men eentje, voor het eerst in 8 maanden? Nee, toch?

Insert hormonen. BAM, eerst huilbui. En niemand die weet waarom, want in mijn paniek, heb ik zelfs mijn mond niet open gedaan. Maar Tom stelt me gerust, dat hij nergens heen gaat en deze ene nacht wel nog bij me zal blijven, al moet hij op de grond slapen. (Dat was niet nodig trouwens, de verpleging had er alle begrip voor en bracht een bed voor hem.) Het werd een lange nacht, vol confrontatie dat mijn baby niet meer in mijn buik zat, maar ook niet aan mijn zij lag en om de 3 uur wakker moeten worden om mezelf een boel blauwe tepels te geven en geen melk te zien verschijnen…. ( en dan heb ik het nog niet gehad over die verdomde na-weeën!)

Ik wou dat ik wat meer grappige momenten en leuke gevoelens had om te vertellen over die eerste avond met/zonder Clara, maar die heb  ik niet. Ik heb het niet zo ervaren. Die eerste nacht, en de dagen en nachten die er op volgden, waren alles behalve vrolijk voor mij. Zelfs niet toen ik het eerste bezoek ontving, zelfs niet toen ik mijn mooi uitgezocht tekstje op facebook zette, zelfs niet toen ik honderden mooie berichtjes kreeg om mij proficiat te wensen, zelfs niet toen ik al die blije en trotse gezichten zag voor mijn Clara. Maar toen Tom en ik bespraken of ik een blog zou starten, hebben we ons voorgenomen om ALLES te vertellen, ook de niet zo’n leuke momenten, ook de grappige momenten, ook de pijnlijke momenten.

My Clara,

Always brave,

Always funny,

Always exactly what I need,

Perfect.

– Dr. Who


1 reactie

Mijn bevallingsverhaal. – Luiergeur en Maneschijn · 28 februari 2018 op 12:19

[…] Wil je het vervolg lezen op dit verhaal? Je vindt het hier! […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *