Exact 2 jaar geleden.

Wat waren we dolgelukkig.

Na enkele maanden ‘proberen’ was het zover; ik was zwanger. Voor de allereerste keer. En wat waren we toch verliefd! Op elkaar, op jou, op ons.

Maar het voelde niet juist. Vanaf ik het wist dat ik zwanger was, wist ik ergens dat er iets verkeerd was. Ik was wel gelukkig, maar ik voelde me ziek. Anders ziek dan ik gedacht had me te voelen, eerder koortsig en grieperig, niet gewoon misselijk.

En toen ging het mis.

Ik kon niet slapen, maar je papa lag al snel te ronken naast mij. Ik voelde me zo zenuwachtig, kon met mezelf geen weg.

Toen kwam de pijn, zo’n intense hevige pijn dat ik het niet ‘stil’ kon verdragen. Ik lag te kermen en te huilen van de pijn en van miserie. Ik wist het nu wel zeker dat er iets niet juist was. Dit kon niet ZO veel pijn doen! (of ben ik wat naïef?)

Het voelde als uren aan een stuk pijn, maar dan plots was het weg. Zomaar, ineens.
Intussen was je papa wakker van mijn lawaai en probeerde hij me te troosten. Hij zei dat het wel niets zou zijn, dat we niet ongerust hoefden te zijn zolang ik geen bloed zag…

De volgende ochtend moesten we gaan ontbijten met de familie.

De hele ochtend lang verborg ik mijn pijn en mijn verdriet. Ik durfde niet veel te eten en hield me wat op de achtergrond. Toen de nichten en neven vroegen om samen nog iets te doen, zei ik stil tegen je papa dat ik liever naar huis ging.

Ik moest naar spoed, dit klopte echt niet.

Eén echo hadden ze maar nodig. Eén meneer die ik niet kende moest maar één blik op jou werpen om te zien dat het niet goed was, en ik had maar één blik op zijn gezicht nodig om te zien dat we je kwijt waren…

We waren je niet zomaar kwijt…

Je was blijven steken in mijn eileider en ik moest met spoed naar het operatiekwartier voor die zou scheuren. Ik herinner me dat ze me volledig onder verdoving brachten, want ik kon maar niet stoppen met huilen.

Toen ik wakker werd, had ik pijn. Veel pijn.
En jij was weg.
En iedereen was al op de hoogte van wat er gebeurd was.
En je papa was al gestopt met huilen, hij had er al verschillende keren kunnen over praten, telkens hij het telefoontje pleegde om het te vertellen. Hij was al begonnen aan zijn verwerking…

Maar ik moest er nog aan beginnen…


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *