Elke dag ging het slechter met haar.

Waar ze in het kleine ziekenhuis elke dag een beetje sterker werd, werd ze in het grote ziekenhuis elke dag een beetje zwakker. Een beetje moe’er. Een beetje fragieler.

Wij kregen elke dag het zelfde verhaaltje te horen over hoe ze toch nog wilden proberen met medicijnen, om zeker te zijn, ook al had het absoluut niets geholpen in het kleine ziekenhuis.

Elke dag voelde als een stap achteruit en het verhaaltje begon als een bandje aan te voelen. Telkens had ik meer vragen en telkens startte het bandje weer van het begin, zonder nieuwe informatie.

Tot de dag dat ze het zo moeilijk kreeg om te ademen dat ze wat hulp nodig had. Ze kreeg een masker om met zuurstof en was echt ongemakkelijk. Mijn hart breekt nog steeds. Ze zag er zooooo ziek en zielig uit dat ik de wanhoop uitstraalde.

En toen kwam een andere dokter praten met ons.

Eindelijk.

Zij zette zich neer en vertelde het verhaaltje nog eens, maar in haar eigen woorden. Het voelde niet meer als een bandje en we voelden de opening om eindelijk vragen te stellen, eindelijk onze antwoorden te krijgen. Oef. Dankjewel.

Die avond was het echt verschrikkelijk om haar achter te laten, ze zag er zo slecht en ongemakkelijk uit. Ik vreesde zo dat ik haar zou verliezen, dat ze er ’s ochtends niet meer zou zijn…

Dus toen ik telefoon kreeg de volgende ochtend, schoot ik meteen in paniek.

Het was de vriendelijke dokter. Ze wou ons waarschuwen dat ze Clara die nacht geïntubeerd hadden, zodat we niet opnieuw hoefden te verschieten.

Zo slecht ging het dus met onze meid, dat ze niet meer zelfstandig kon ademen.

Maar wonder bij wonder werd die dag een goede dag.

Clara zag er beter uit. Rustiger. Comfortabel.

Eindelijk kwam er schot in de zaak. Ze beseften dat de medicijnen niet werkten en planden de operatie zorgvuldig in, met een voltallig, gespecialiseerd team. Clara kreeg nog een paar dagen rust, om wat aan te sterken met ‘een nieuwe adem’. En ook al konden we haar niet meer vastnemen door de beademing, ze zag toch al wat minder af…

Daarna werd het weer een waas.

Tot aan de operatie toch…


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *