Sommige verhalen kun je niet kort en bondig beschrijven zonder ze in eer af te doen, zoals dit verhaal en Clara’s verhaal.

Ik waarschuw je, dit is het volledige verhaal, zo kort mogelijk beschreven en hoe pijnlijker hoe grof-gebekter ik word.

Dus hier gaan we:

MIJN BEVALLINGSVERHAAL

Bevallen was zo wat het enige waar ik tegen op keek voor ik zwanger werd.

Maar naar het einde van mijn zwangerschap toe, keek ik er alleen maar naar uit. Ik wou er gewoon vanaf zijn. Met zwangerschapsdiabetes en uiteindelijk zwangerschapsvergiftiging, heb ik niet zo’n ‘toffe’ zwangerschap gehad, to say the least.

Dus toen de dokter mij vertelde dat ik zou moeten bevallen, was ik opgelucht. Wist ik veel dat het nog 72 uur (ja, ECHT serieus) zou gaan duren!

Dit is het lange verhaal, kort; hou het even vol 😉

Op zaterdag kwam ik voor het eerst in een lange tijd weer onder de mensen. Door alle kwaaltjes en tegenslagen die ik al gehad had tijdens mijn zwangerschap, zat ik al enkele weken in mijn zetel te schimmelen.

Amai, je bent wel serieus uitgezet hé’ was een opmerking die ik verwachtte, door al dat stil zitten was mijn buik echt gigantisch geworden, maar de ‘vooral in je gezicht’ die er bij kwam, deed me toch wel even verschieten.

Op maandag kon ik bijna mijn bed niet uit, en wanneer ik dat EIN-DE-LIJK wel kon, verschoot ik mezelf een hoedje! Ik herkende mezelf niet meer!

Ik durf de ergste foto er niet eens opzetten! (voor alle duidelijkheid, links is normaal.) 

Omdat ik nu eenmaal het soort persoon ben die niet graag bel naar een dokter, belde ik maar naar mijn vroedvrouw Yakina (van vroedvrouwenpraktijk De Oever). Maar die was in verlof. LAP.

Zou ik nu toch niet eens naar haar vervangende collega bellen?

De vervangende collega Sofie stelde me gerust dat het zeker OK is om te bellen, moeders moeten nu eenmaal leren om hun instinct te volgen en ik mocht de volgende dag al eens langsgaan.

Op dinsdag hufte en pufte ik richting de vroedvrouwen praktijk. ‘Plas maar in een potje’ en wat vragen beantwoorden. Een ‘ik zou toch voor het zekerste eens naar het verloskwartier gaan, zij kunnen meer uitgebreide testen doen’ later, was ik doodongerust op weg naar het ziekenhuis. Die belden mijn gynaecologe op en ik moest een 24-uren-plas-test doen.

JA, DAT KLINKT EVEN GEK ALS HET IS!

Ik moest dus serieus, 24 uur lang, in een soort bidon plassen. ALLE URINE moest daar in. Zie je jezelf als vrouw al plassen in een gaatje met een diameter van zo’n 5 cm? Juist ja, ik ook niet! Ik deed het bijna in men broek van het lachen! Sorry voor het beeld, maar je moet je dat dan ook eens voorstellen als je naar het groot toilet moet. Mijn bekkenbodemspieren werden serieus op de proef gesteld!

Nuja, veel gelach en geplas later, ging ik op woensdag op weg terug naar het ziekenhuis, met bidon onder de arm. Awkward.

Ik kom de lift uit en waggel en puf richting verloskwartier en merk plots dat mijn gynaecologe voor mij loopt. ‘Oei, ik hoop dat je kledij bij hebt om te blijven, want ik denk niet dat jij nog naar huis gaat’. Lekker bemoedigend, zo zonder testen toch al weten dat het niet goed zit.

Ik werd in een kamertje apart gezet en de dokter zou wel komen zeggen wanneer de testuitslagen binnen waren. Ondertussen kwam Tom bij me zitten, hij was in allerijl vertrokken van zijn werk. Toen de dokter rustig en stilletjes op mijn bed kwam zitten, met de boodschap dat het toch beter zou zijn dat ik werd ingeleid en de volgende dag zou gaan bevallen omdat zwangerschapsvergiftiging best wel gevaarlijk is voor de moeder, drong het ons niet meteen door wat dat betekende. Wij dachten enkel ‘spannend’ en ‘morgen is ons klein prutsje daar al!’. Achteraf gezien waren we er gewoon echt niet van op de hoogte hoe vroeg 35 weken eigenlijk is voor zo’n klein prinsesje om op de wereld te komen. Wij waren gewoon opgelucht dat ik niet meer moest af zien.

Om 17u op woensdag, hebben ze beslist dat ik moest bevallen, om 16u26 op zaterdag werd Clara geboren. JA, dat leest u correct.

Dus woensdag 17u, installeer ik mij in de arbeidskamer, Tom gaat de hond naar zijn ouders brengen, ik verwittig mijn zus en mama dat ik niet naar mijn zus haar verjaardagfeestje kom die avond en Tom regelt nog wat zaken en verplichtingen die we de volgende dag te doen hadden. En zo wisten een heleboel mensen dat ik zou gaan bevallen. GEEN. GOED. PLAN.

Als Tom er terug bij is, zetten ze de eerste stappen in werking. Er werd een soort touwtje met hormonen rond mijn baarmoederhals geplaatst zodat deze tijdens de nacht zou gaan verweken.

Ik kan alleen maar zeggen, die inwendige onderzoeken, HOLY FUCKING FUCK. Dat doet pijn, niet normaal!

Je zou ook denken, goh ze plaatsen dat touwtje en terwijl je slaapt, verweekt je baarmoederhals. Gemakkelijk toch? NIET DUS. Ik had ook nog eens zwangerschapsdiabetes en moest heel veel insuline spuiten, maar omdat ik zou gaan bevallen, mocht dat niet meer. Dus moesten ze mij om de 2 uur wakker maken om mijn bloed te controleren. IK WAS AL UITGEPUT VOOR IK ER AAN BEGON! (Tom heeft anders wel geslapen als een roosje)

Fast forward naar de volgende ochtend, wanneer ze voor de eerste keer wat pilletjes ‘daar’ naar boven staken. WAT. EEN. HEL! Maar alles voor die kleine pruts hé! Had je mij op dat moment verteld dat ik er nog 2 dagen over zou doen, ik had je zot verklaard. Maar Tom en ik begonnen er met volle moed aan, we gebruikten alle ademhalingsoefeningen en standjes die we geleerd hadden in de zwangerschapscursus en maakten verschillende wandelingetjes op en af op de materniteit. (Ondertussen schoten we alle geboortekaartjes af)

Precies of ik plots 200kg woog zeg!

48 uur na de beslissing om de bevalling in te gaan leiden, verschillende opmerkingen van verpleegkundigen (‘Hoe gaat het met de geduldigste kamer van de dienst?’ en ‘Jullie zijn nogal een rustige mensen hoor’) en tientallen berichtjes van al die mensen die wisten dat ik moest bevallen (‘Zeg dat duurt nu wel al lang hoor’ NO SHIT SHERLOCK, ‘Pfff, we zitten hier te wachten hoor zeg’ EN IK NIET OFWA ‘Ik ben op van de zenuwen’ ZUCHT) later, was ik STIKKAPOT. (edit: sommige berichten waren echt wel welkom hoor, dichte vrienden die oprecht bezorgd waren en vroegen hoe het met ons ging bijvoorbeeld.)

Ik was zoooooo moe van de weinige slaap, het niet mogen eten en het zwaarder worden en weer wegvallen van de weeën. Ik kon niet meer. Ik kon mijn bed niet meer uit van uitputting en dat maakten die weeën alleen maar erger. Bovendien swingde mijn bloeddruk de pan uit, bedankt zwangerschapsvergiftiging. Na heel veel aandringen om een epidurale te nemen, wat ik echt, echt, ECHT niet wou, (want ik wou blijven bewegen) had ik geen keuze meer. Ik werd ‘om medische redenen’ verplicht om er een te nemen.

Doodsbang, vol pijn en stress en vocht, probeerde ik te luisteren naar de verpleging. OK, ik kon echt niet anders meer.

Toen de anesthesist beschikbaar was, kwam die binnen met de verpleegster van dienst. KAK, een nieuwe, alweer. Het was wissel van de wacht geweest, en autistisch als ik ben, panikeerde ik nog meer omdat ik deze verpleegster helemaal niet kende en zij mij ook niet. Wat nu? Ze lieten me plaats nemen op de rand van mijn bed en ik moest ‘rustig worden’.

Zomaar. Op commando. #FAIL.

Die dokter prikte al in mijn rug voor ik er klaar voor was en die nieuwe verpleegster hield me ongeduldig op mijn plaats. AUW! En ik dacht dat die inwendige onderzoeken pijnlijk waren. Helse pijn in mijn rug en een soort elektrische shock door mijn been. Misgeprikt. Vol paniek schreeuwde ik het uit. Na een ‘Madamtje, je moet niet roepen hoor’ van de dokter en een ‘Madam, wees eens rustig’ van de verpleegster’ (terwijl die mijn hoofd tussen haar 2 handen zowat plat duwde), wou ik niet meer. Ik ging wel verder zonder epidurale! Maar ik had geen keus meer, weet je nog?

De dokter zei dat hij niet kon zien waar hij moest prikken omdat ik zo vol vocht zat en maar niet wou ontspannen. SERIEUS?! Hij prikte echt waar nog 2 keer en zat er nog steeds niet in. Ik kon niet meer. Ik voelde me zo mishandeld en misbegrepen, dit is echt het grootste trauma van mijn bevalling.

Uiteindelijk kreeg ik 2 minuten de tijd met Tom.

Hij wist als geen ander hoe hij me kon kalmeren en ging uiteindelijk in de verpleegster haar weg staan en nam haar taak over. Hij zei tegen de dokter dat hij wel zou zeggen wanneer hij mocht prikken, en ik wist dat ik dat aan hem zou kunnen aangeven als ik er klaar voor was. Eindelijk ontspande ik, ik hoorde de dokter zeggen dat hij eindelijk kon zien waar hij moest zijn en ik gaf het teken aan Tom met mijn ogen. Het deed nog steeds pijn hoor, maar lang niet zoveel als die eerste 3 pogingen.

Die nacht heb ik niet veel meer gezegd, maar ik wist dat ik in geen geval zou bevallen met DIE verpleegkundige erbij.

Tegen de ochtend was mijn baarmoederhals eindelijk verstreken en had ik zowaar 2 cm opening, ze voerden het infuus op en ik kreeg almaar meer weeën. Eindelijk konden ze mijn water breken.

Ik moet wel zeggen dat vanaf die epidurale gestoken werd, alles precies een waas werd voor mij. Ik voelde mijn lichaam maar half, kon zelf niet bewegen of draaien, maar voelde ook geen pijn. Die helse onderzoeken waren plots een eitje. En toch zou ik het niet opnieuw doen.

Die dag was het een ‘oudere’ verpleegkundige Mia en een zeer jonge Hanne, ik kende ze allebei al van de voorbije dagen en met hen wou ik wel bevallen. Omdat ik eindelijk wat rust had gehad en nu ook geen pijn meer voelde, kon ik weer mijn vrolijke zelf zijn en kon er hier en daar wel een mopje vanaf. (Mia aan de computer: ‘tiens, mijn muis wilt niet mee werken’, Melanie in haar bed ‘troost je, de mijne ook niet’)

Eindelijk kwam het verdikt dat ik 5 cm opening had en dat ‘het nu toch niet lang meer zou duren’, maar toch bereidden ze me er op voor dat, moest het wel nog lang duren, ik een keizersnede zou krijgen om 18u.

(Mia komt zeggen dat ze gedaan heeft met werken en dat ze nog zal duimen voor ons.)

Echt waar, nog geen half uur later zeg ik tegen Tom: ‘Het voelt echt super raar, ik begin precies weer beweging te krijgen in mijn benen en ik voel ‘daar’ echt iets zitten’. 2 minuten later stormen 2 verpleegkundigen (en Mia! Die wou toch nog eens meevolgen!) en een assistent mijn kamer binnen, ‘JA, we gaan nog eens voelen e’.

Daarna ging het zo snel dat ik niet weet of ik zelf nog gesproken heb, of enkel mijn gedachten hoorde.

‘Proficiat mevrouw, u heeft volledige ontsluiting’

(SPANNEND!)

‘Als je nog eens een wee voelt, hou dan eens je adem in ipv te puffen’

OUMPPFFFF

‘OOOOOW, stop, stop, stop. Staat dat verloskwartier al klaar? IK VOEL EEN HOOFDJE!’

(OW SHIT, te hard geduwd of wat?)

Holderdebolder, het verloskwartier binnen,

(hé het is al 16u12 ofwat)

‘kun je al weer genoeg bewegen dat je zelf op de tafel kan kruipen?’

EUH IK DENK HET TOCH

‘Ok, u bent goed bezig mevrouw’

AH DANKJE

‘Bij de volgende wee mag je al eens duwen mevrouw’

Ondertussen wordt mijn blaassonde geleegd (die verpleegster morst dat bijna over heel dat verloskwartier) en staan er zeker 5-6 personen druk in de weer klaar voor mij (inclusief Mia hé dus).

‘Wil je eens kijken meneer, je kan het hoofdje al zien zitten’

OW FUCK, NEE NIET DOEN, DAT GAAT VOOR ALTIJD OP JE NETVLIES GEBRAND STAAN

‘ben je zeker meneer, het is toch iets speciaals hoor’

OK DAN, TREK JE PLAN (insert beeld van Tom die toch een beetje verschrikt kijkt)

‘OK mevrouw, duw maar, we gaan eens voelen of je niet zal scheuren’

OUMPFFFF (Hé ik heb al 3 dagen niet gegeten, dus ik moet niet bang zijn voor kak op de verlostafel, HOERA!)

‘Oei, OK.’ Roept naar achter ‘HET HOOFDJE IS GEBOREN’

Amai, da was gemakkelijk! (maar vooral ‘YES IK MOET NIET GEKNIPT WORDEN’)

‘Ok mevrouw, bij de volgende wee eens goed doorduwen’

OOUUMMPPPPFFFFFF

‘Bravo, u heeft een dochter! 16 uur 26!’

Drie keer duwen ofwat? 

EN WEG WAS ZE, MIJN DOCHTER.

Ik mocht ze niet eens even zien voor ze haar onderzochten, zo dringend was het. De kinderarts komt letterlijk in looppas binnengestormd, ‘ik was al 3 dagen aan het wachten!’ en ze vragen mij wat haar naam is.

Terwijl ik nog steeds naakt, met mijn benen open aan het duwen ben (aja, want bevallen is meer dan een kindje er uit duwen hé, daar komt nog een placenta achter, maar dat zeggen ze niet in de filmpjes) zeggen Tom en ik samen ‘Clara’.

‘OOOOOOh, mijn dochter heet ook Clara!LAP, weg originaliteit.

Clara werd goedgekeurd en ik kreeg ze heel even in mijn armen. Nog bevend van de inspanning word ik overmand door emoties en staren Tom en ik even naar onze prachtige, maar nog volledig door de bevalling misvormde dochter, en voor ik het wist, was het moment voorbij en namen ze haar mee naar de afdeling prematuren.

Toen pas drong het tot mij door dat ik eigenlijk veel te vroeg bevallen was, en dat ik mijn dochter nog niet direct bij me zou hebben. BAH.

Een uur later word ik (nog stinkend) met bed en al naar de neonatale dienst gerold en mag ik eindelijk ECHT kennismaken met mijn dochter. En wie komt ons daar nog uitwuiven en proficiat wensen? MIA!

Wil je het vervolg lezen op dit verhaal? Je vindt het hier!

Al mijn verhalen en posts vind je hier!

Wil je nooit een verhaal missen?

Volg ons op facebook en op instagram!