Als ik vroeger droomde over mijn gezinnetje dan zag ik mezelf bij een sterke man met 3 zonen.

Ik dacht ‘geef mij maar jongens!’

Als eerste meisje na 3 jongens vond ik dat ik mijn mannetje wel kon staan en die jongens zouden wel voelen dat er niet gesold werd met mama!

Maar vooral wou ik niet dat mijn kinderen moesten doormaken wat ik moest meemaken, wat wij als vrouw moeten meemaken.

Geen #metoo toestanden, aan de goeie kant van de loonkloof, geen ‘vrouwen aan de haard’ gedoe, geen dagelijks gevecht om te bewijzen dat we wél even sterk en slim en ambitieus kunnen en vooral mogen zijn. Geen schuine opmerkingen die je ongemakkelijk maken, niet bij elke outfit moeten nadenken of het niet als ‘uitdagend’ zal worden gezien, niet vol ongeloof toekijken hoe een man die gekend is voor een uitspraak als ‘grab them by the pussy’, president wordt van de machtigste natie van deze wereld.

Ik dacht dat het gemakkelijker zou zijn om ‘deftige’ mannen op te voeden en ze te leren dat vrouwen evenwaardig zijn. Dat deze wereld wel een paar van zo’n mannen kan gebruiken.

En toen werd ik zwanger van Clara en maakte het me eigenlijk niet veel meer uit.

Meer nog, toen ze me vertelden dat het een meisje is, was ik dolgelukkig!

Ik besefte dat ik mijn eigen strijdlust graag wou doorgeven, net OMDAT iemand als Trump president kon worden en er bovendien nog vrouwen op hem stemden ook.

De leeuwin in mij zocht naar medestrijders en vond meer en meer dat er nog TE veel vrouwen vast zitten in het denkpatroon van ‘mannen-zijn-meer’.

Dat we mannen moeten prijzen bij elk ‘vrouwending’ die ze doen, terwijl we zelf bijna verdrinken in het huishouden! (Tom helpt bij alles en ik vind dat normaal, maar ik ben ook dankbaar.)

Dat wanneer we ongepaste opmerkingen horen en ongemakkelijke vragen gesteld krijgen, we ook van mede-vrouwen te horen krijgen ‘ah, laat ze doen, het zijn mannen’ en de schuld bij de vrouw leggen als ze toch net dat stapje te ver gaan…

Bij deze zwangerschap hoopte ik stiekem toch op een jongen, maar opnieuw, na enkele weken, besefte ik dat ik toch liever nog een leeuwin grootbracht.

Iemand die opgroeit met de gedachte dat mannen ook huishouden doen, elke dag koken en thuis blijven voor de kinderen. Dat vrouwen ook handig zijn, meubels in elkaar steken en carrière kunnen maken.

Iemand die leert dat het ook goed is als ze een huisvrouw wil zijn of een bourkini wil dragen, zolang het maar haar EIGEN keuze is! #raisingfeminists

We kregen vandaag de uitslag van de NIPT test terug en ik durfde niet kijken.

Ik wist echt oprecht niet meer wat ik wou. Het kleine meisje in mij wou zo graag een jongen, de strijdlustige vrouw wou graag een meisje.

Dus nadat ik de eerste brief opende (hoera, een gezonde baby!), liet ik Tom naast me de tweede lezen. Hij keek een beetje teleurgesteld en zei niets. Ik denk dat hij niet doorhad dat ik niet meelas.

Hij wou ook wel graag een jongetje. Om zichzelf in hem te herkennen. Dus zei hij bedrukt ‘het is een meisje’.

Mijn hart maakte een vurig sprongetje en ik ben er zeker van dat Tom over een paar dagen ook dolgelukkig zal zijn!

Het is wel typisch dat we voor een jongen echt al 1 naam hadden, maar voor een meisje geraken we er niet aan uit. Gelukkig hebben we nog zo’n maand of 5 te gaan!