Ik heb altijd al willen schrijven.

Ik heb altijd al mama willen zijn.

Heel mijn leven lang heb ik al ‘principes’ gehad over hoe ik mijn kinderen wel of niet zou gaan opvoeden.

‘Mijn kind krijgt enkel VERSE voeding!’

‘Ik zal ze tweetalig opvoeden, Engels en Nederlands!’

‘Mijn kinderen zullen steeds mooi en beleefd spreken, geen dialecten bij ons!’

‘Ik zal 6 maanden borstvoeding geven, en daarna geven we wel poedermelk. Want zo’n grote baby aan mijn borst, dat is toch maar raar hé!’

‘Maximum 3 maanden blijf ik thuis! Want thuis zitten en niets doen, dat is niets voor mij hoor!’

‘Mijn dochter zal geen roze dragen hoor, gender neutraal! We willen toch geen prinsesje kweken hé’

Ik zal, zij zullen, we moeten,….

Juist ja.

Als puntje bij paaltje komt, heb ik echt geen idee wat ik aan het doen ben. Ik doe maar wat! Elke dag besef ik weer dat ik iets laten varen heb waarvan ik dacht dat ik het zou volhouden, of dat ik iets volhoud waarvan ik dacht dat ik het nooit zou kunnen.

Elke dag VERSE voeding, dat zullen we wel nog zien!

Ik ga al blij zijn als ze één taal deftig onder de knie krijgen!

Mijn dochter is ondertussen 5 maanden oud, maar ik zie mezelf toch niet stoppen met borstvoeding te geven! Meer nog, liever geen poedermelk in huis hier!

Ik ben thuis sinds augustus (wegens vroegtijdige weeën) en zal nog minstens thuis zijn tot april; maar van dat stilzitten heb ik nog niets geweten! Ik weet niet hoe ik het voor elkaar zal krijgen wanneer ik wel weer ga werken!

img_0795.jpg

En mijn dochter die geen roze zou dragen, eeeeeuuuuh, juist ja! 

Maar ‘hé, het is ok’, #wehebbentochonsbestgedaanhé

Dus waarom schrijf ik nu deze blog?

Omdat uitspraken als ‘je MOET genieten van je roze wolk’ (NOT) en ‘ze groeien veel te snel, geniet er maar met volle teugen van’ je doen geloven dat het moederschap enkel rozengeur en maneschijn is.

Ja, niet dus.

Zeg maar luiergeur en maneschijn!

Je kan ons ook volgen op  Facebook en Instagram!